Het is vroeg op de zondagmorgen als ik naar buiten kijk en de vogeltjes al volop hun gezang laten horen. Het wordt een mooie zonnige dag en oh ja, vandaag de 3e editie van de Servais Knaven Classic. Na de koffie en het worstenbroodje op de fiets op weg naar de start en finishplaats van dit geweldige evenement, georganiseerd door de Stichting Wielertopsport Etten-Leur.

Aangekomen bij het Trivium word ik overmand door de kakofonie van geluiden van ratelende versnellingsapparaten, klikkende schoenen in/uit de pedalen en kleurrijke wielertenues. Jammer dat ik zelf niet mee kon rijden vanwege persoonlijke omstandigheden, maar dat mag de pret voor de vele deelnemers (meer dan 1200) niet drukken. Zij zijn er om de diverse “klassiekers” te rijden in de regio van Etten-Leur. Binnen in de permanence is het een komen en gaan van ferme, stoere mannen en vrouwen, jong en oud, gekleed als ware profs. Daar staat me wat voor enkele duizenden eurootjes bij de bewaakte fietsenstalling, van ieder merk tientallen, neen honderden. Ik kijk mijn ogen uit en ga op zoek naar een van de organisatoren om wat verdere inlichtingen. Da’s overigens niet zo moeilijk want ze zijn makkelijk te herkennen in hun ALS shirtjes. Zoals u heeft kunnen lezen vindt de SKC vandaag plaats om de Stichting met die naam te helpen om de verdere ontwikkeling van medicijnen te bevorderen ter bestrijding van deze (nu nog) ongeneeslijke ziekte.

En dat het een succes is wordt nog maar eens bewezen met de vele complimenten die aankomende coureurs als een loftrompet rondstrooien. Glimlachen zie je ze, hetgeen duidelijk aangeeft dat we hier met een prima organisatie te maken hebben. Niet alleen het bewaken van de (dure) koersfietsen, maar ook de ontvangst, de bananen, de krentenbollen, de sportdrank, gratis koffie geven dat aan, kortom voor de inwendige mens wordt prima gezorgd. En straks het terras met barbecue met de aanwezige disco maakt het alleen maar vreugdevoller en gezelliger, met andere woorden “tis leutig hier”. Buiten bij de start en finish komen diverse pelotons wielrenners aan die een extra ronde aan hun zondag toevoegen, er zijn er tenslotte 7, wellicht een geluksgetal voor velen dus. Rode, blauwe, witte routes duiden de kilometers aan, voor ieder wat wils, zodat iedereen de mooie omgeving van ons dorp met stadallures kan verkennen door “ te malen op de pedalen”. Niet te vergeten de mooie gele route van 25 kilometers waar hele gezinnen met kinderen aan deelnemen, sommigen met een bloementuil (al) op het stuur. Afzien zal het zijn voor die kleine, in de groei zijnde  Mollemaatjes en Vosjes, maar verzaken, ho maar, doorbijten zullen ze als ware wielerhelden, dromend van ooit een grote ronde of klassieker te rijden. En dan liefst natuurlijk na afloop met de winnaarkrans om de nek, genietend van het lovende commentaar van Wuyts en de Cauwer op Sporza.

Het zijn niet alleen de “gewone” pedaleurs die de bandjes doen zoeven, ook handbikers, “tandemtrappers” en alles wat maar op meer wielen met been of handkracht kan worden voorbewogen gaat de paden op, de lanen in. En mocht de band eens “ppppsssttt” doen(lek) dan is zowel onderweg als bij de finish een mecanicienpost aanwezig, waar ook kettingen kunnen worden gesmeerd, de versnelling bijgesteld, afijn de mobiele fietsenmaker is ter plaatse.  Uit gesprekken met renners maak ik op dat er onderweg wel enkele valpartijen zijn geweest, maar gelukkig tot nu toe zonder veel erg. Bovendien is een rondearts aanwezig die snel op de onheilplek aanwezig kan zijn. Net als in de echte koers is opstaan en verder gaan de boodschap, niet “mauwen, maar doordouwen”. Het enthousiasme kent geen grenzen, al wordt bij een grote route wel even het “Vlaanderen boven” aangedaan.

Tot mijn verbazing zie ik plotseling een coureur met lange haren langs flitsen waarbij ik me afvraag: ”waar ken ik jou van? ”. Ik ren achter hem aan,  laat hem stoppen en vraag hem naar zijn naam. Een stralend antwoord volgt, terwijl hij zegt”Jawel ik ben de look a like van Gert Jan Theunisse”, dat zeggen er meer. Verdorie denk ik, je lijkt er sprekend op, alleen de echte GJTh. heeft nu geen lokken meer. Ik wens hem succes bij zijn verdere tocht, zijn mooie Colnago blikkerend in de zon.  Terwijl zijn haren weelderig in de wind wapperen, lijkt het of de gouden tijden van het Posttijdperk/Raleigh/Panasonic herleven.

Vele bananen, krentenbollen vullen intussen de hongerige magen van de renners van verschillend geslacht, ze verorberen ze alsof zo nog nooit eten hebben gehad. De bidons worden (weer) gevuld met vloeistof voor onderweg om de dorst te kunnen lessen. Intussen staan weer diverse groepen in de starthouding om de Etten-Leurse omgeving met een wielerbezoek te vereren. Wat je ook hoort is stoere taal, zoals zoiets van “Ge kon niet volgen, wat is dat nou” of,  “ik heb hem een tijd moeten duwen, omdat de wind hem parten speelde”. En zo spreekt het wielervolk zijn taal, een cultuur apart, maar voor velen een vermaak op de pedalen van jewelste. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat deze 1200 recreatieve traplustigen zich tegoed hebben gedaan aan verboden middelen, zoals eergisteren in het Belgische dagblad “Het Laatste Nieuws” werd gesuggereerd. Daarin stond dat ook toerrijders de nodige pepmiddelen namen of inspoten om toch maar een zware tocht te kunnen volbrengen. Neen, ik ga er van uit dat ook hier het schone wielrennen hoogtij viert, ze zien er tenminste allemaal goed verzorgd uit. Sommigen wel op jaren met de nodige (buik)kilootjes, maar ze doen het toch maar. Laten we daarom positief blijven, een banaan doet wonderen, evenals een lekkere krentenbol en sportdrank vult de suikers aan, dus er was voldoende brandstof aanwezig.

En zo verloopt deze toertocht op deze prachtige zonnige zondag van 8.00 uur ‘s morgens tot laat in de middag op rolletjes, het succes is weer verzekerd, volgend jaar maar weer voor de 4e keer, op naar het eerste lustrum in 2016.

En van zadelpijn heb ik geen enkele klacht gehoord, kan ook niet anders want de meesten zijn door en door getraind. Ferme jongens en meisjes, mannen en vrouwen, vaders en moeders en kinderen zijn het, of te wel, “ allemaal stoere Knaven”.

Hans Meesters

 

De Servais Knaven Classic op social media