Hans Meesters nam een kijkje tijdens de 5e Servais Knaven Classic en bracht het volgende verslag uit:

Een stralende zondagmorgen op de dag van de arbeid in Etten-Leur bracht 3 dochters van pa Knaven er toe om als “leading ladies” het startsein te geven voor de gelijknamige toertocht, een memorial op zich. Servais zelf kon (helaas) niet aanwezig zijn vanwege verplichtingen als ploegleider van Sky in het buitenland. Ma Knaven was met Britt op pad voor een koers elders in het land, ja dat kan gebeuren bij een druk wielerleven. Maar Mirre, Senne, en Fee de 3 Knaven lieten zich niet kennen en samen met de WV club Breda werden de schoentjes in de pedalen geklikt  en kon de lange tocht beginnen. Mede dankzij het prima weer met een zonnetje was de na inschrijving een groot succes en konden zodoende nog honderden “pedaalridders” korte of grote afstanden op hun palmares bijschrijven. Ook handbikers toonden zich present en dat mogen er in de toekomst zeker meer worden.

Vooraf aan deze dag waren de prijswinnaars voor, zoals een dag op pad met Sky tijdens de Enecotour en de wielershirts, al bekend, maar werd er nog een aan toegevoegd met handtekeningen van de Skyploeg er op als toetje. De sfeer zat er goed in, niks dan vrolijke gezichten uiteraard, al waren er altijd pechvogels. Zo is het begrijpelijk dat er tijdens de tocht wel eens een lekke tube wordt gereden of dat een gebroken ketting alle medewerking tot ronddraaien verpest. Gelukkig is dan altijd snelle hulp onderweg dankzij de welwillende medewerking van tweewielerspecialist Jeroen van Boxel uit Galder. Dankzij de moderne communicatiemiddelen is het dan ook mogelijk om binnen korte tijd op de plaats des onheils te zijn en de “malheur” op te lossen. En of je nu een lange toertocht onderneemt of deelneemt aan de familie “ronde”, dat maakt niks uit, iedereen doet zijn best en geniet van de mooie omgeving en natuurlijk het fietsen zelf. Je leest wel eens dat recreatie renners soms “de duivel verzoeken” door gewone fietsers “in het wiel te rijden”, daar is hier geen sprake van. Elkaar de ruimte geven is een boodschap die eigenlijk elke pedaleur goed in zijn of haar hoofd moet prenten, een fietsbel doet vaak ook wonderen, maar dit alles terzijde, terug naar de SKC.

De inwendige mens wordt niet vergeten, want er zijn voldoende tussenposten waar sportdrank en “voedsel” wordt uitgedeeld, zo ook bij de Decathlon vestiging in Breda, een van de nieuwe sponsoren van deze happening. Als je daar zo staat te kijken dan valt het op dat Nederland toch echt wel een fietsland is met een steeds toenemende zin van velen om de paden op de lanen in te gaan. De recreant coureur heeft zich uitgedost in strak zittende kleding met reclame van (wellicht) de plaatselijke ondernemer of van de favoriete profploeg.

Een kleurrijk gebeuren waarbij de liefhebbers van “de koers”  in zijn of haar gedachten de bloemenruiker van de rondemiss al voor zich ziet als ware het echte broodfietsers.  In een groep rijden betekent wel dat het (soms) aanklampen geblazen is, “afgesneden benen” is dan uit den boze, een amateur wilt men zich niet voelen. En de bezemwagen moet helemaal uit de buurt blijven. Het is fijn om te merken dat de SKC geen obstakels als bergen kent want dat kost kracht en souplesse. Eigenlijk ontdek je tussen al deze fanaten (positief bedoeld) vaak liefhebbers die eigenlijk een geweldig talent hebben, maar gezien leeftijd en andere bezigheden daar nooit de kans toe hebben gekregen. Het woord harken is hun vreemd, ze doen geen “jasje uit”, neen,  hun karakter en liefde voor de fiets laten zien dat ze willen “knallen”, hun moraal is de pedaalliefde, het plezier staat voorop.

Kortom het eerste lustrum van de SKC is weer een succes geworden, het weer werkte, zoals reeds vermeld,  prima mee. Wellicht dat enkele van de deelnemers “uitgewoond” aan de finish (Trivium sporthal, met dank aan h.v. Internos) zijn gekomen, want er stond nog wel een windje. Dankzij de medewerking van vele verkeersregelaars mag de organisatie weer spreken van een geslaagd festijn waarbij “Etten-Leurs mooiste”(vrij naar Vlaanderens mooiste de RVV), weer in de boeken staat vermeld.

Het blijft prachtig om te zien hoe een heel gezin (pa, ma 2 of meer kinderen) met volle overgave de 25 km aanpakt en met soms een tandje erbij voldaan arriveert op de plaats van aankomst.

Het materiaal van tegenwoordig dat gebruikt wordt om de pedalen rond te krijgen is “out standing”. Waar vroeger het “stalen ros” werd gebruikt is het heden ten dage carbon met de meest geavanceerde techniek. Licht van gewicht, GPS is als het ware normaal gebruikelijk geworden en elektronisch schakelen is op de koersfiets bijna niet meer weg te denken. Er zijn echter liefhebbers die nostalgie hoog in het vaandel hebben staan en daardoor nog immer aan “ijzerwerk” de voorkeur geven. Ach, verleden en heden zul je altijd houden, zeker naar mate de leeftijd toeneemt is het verlangen naar wat ooit was (bijna) niet weg te denken.

Zo ook de man waarmee het eigenlijk allemaal begon in Etten-Leur, de man die de profronde hier beschouwde als een echte thuiswedstrijd.  De SKC leeft eigenlijk een beetje voort bij  de fantastische overwinning die hij behaalde in Parijs-Roubaix en aan zijn wielerleven als prof hier op de “kasseien” van de Oude Bredaseweg.

Met dank aan alle deelnemers en organisatie mag er, tot slot, maar een ding duidelijk zijn, ook hier geldt nog steeds “Vive le velo”, op naar jaargang 6 in 2017, alvast welkom.

Hans Meesters

De Servais Knaven Classic op social media